SŁAWOMIR ZYGMUNT UHONOROWANY MEDALEM ZASŁUŻONY KULTURZE GLORIA ARTIS
30.08.17 podczas koncertu w warszawskim Teatrze Kwadrat Sławomir Zygmunt został uhonorowany Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis". Na zdjęciu od lewej: Adam Baruch - dyrektor Singer Jazz Festiwal, Sławomir Zygmunt, Bożena Sawicka - przedstawiciel MKiDN. Zdjęcie: Jacek Żmichowski
SPOTKANIA Z... - NOWA KSIĄŻKA SŁAWOMIRA ZYGMUNTA / NEW BOOK BY SŁAWOMIR ZYGMUNT
60 fascynujących rozmów, jakie Sławomir Zygmunt przeprowadził z niezwykłymi ludźmi (m.in. Zdzisław Beksiński, Jerzy Duda-Gracz, Grażyna Szapołowska, Ewa Dałkowska, Barbara Sass-Zdort, Gustaw Holoubek, Roman Wilhelmi, Przemysław Gintrowski, Bogdan Chorążuk, Krzysztof Krauze.
Z WIATREM - NOWA PŁYTA SŁAWOMIRA ZYGMUTA / NEW ALBUM BY SŁAWOMIR ZYGMUNT
Wiosna bez papierosa
Zima musi minąć, taka jej natura. Idą ciepłe dni i wspaniałe odrodzenie natury. Dla naszego ciała to znakomity czas na oczyszczenie. Pierwsze, co możesz zrobić, to RZUCIĆ PALENIE! Tej wiosny na pewno się uda! Proponujemy wypróbować unikatową metodę. Polega na połączeniu starej medycyny (akupunktura) oraz specjalnych ćwiczeń stymulujących oczyszczanie się płuc.
Miłość na pełnym etacie
Wiosna to pora miłosna. Czas oczarowań i uniesień opisywanych kaskadami słów piosenek i wierszy.
Sam Peckinpah - ostatni straceniec Hollywoodu
Sam Peckinpah nakręcił 14 filmów. Był reżyserem kłopotliwym dla producentów, znanym z niedotrzymywania terminów, ostrego picia i niepohamowanego języka. A jednak jego nazwisko na trwałe weszło do historii kina.

Daniel Staszkiel, Sławomir Zygmunt, przyjaciel, nauczyciel, nauczyciel życia, Elton John, Technikum Energetyczne, francuski, praca maturalna, beret, tweedowa marynarka, prochowiec, Czesław Miłosz, Zbigniew Herbert, Barwy ochronne, Człowiek z marmuru, Krzysztof Zanussi. Stowarzyszenie Umarłych Poetów, Kółko Teatralne, teatr, kabaret, gazetka szkolna, Edward Stachura, wiersze, poezja, polonistaTo cytat z piosenki Eltona Johna, jednego z wykonawców, których słuchałem w młodości. Chciałbym nazywać przyjacielem Daniela, którego ja znam. Gdyby nie on, mój polonista Daniel Staszkiel, może zajmowałbym się dziś naprawianiem instalacji elektrycznych, a nie muzyką i dziennikarstwem. To on powiedział, że mam talent. I pokazał jak można żyć z godnością w najtrudniejszych nawet czasach. A  pracę wykonywać z sercem, inwencją i życzliwością.


W Technikum Energetycznym na warszawskim Mokotowie spotkałem nauczyciela, na jakiego często nie mają szczęścia trafić ludzie w liceach, szkołach w końcu nastawionych na rozwój intelektualny. W ostatnim roku technikum dyrekcja chciała, by profesor Daniel Staszkiel przestał uczyć naszą klasę, ale on uparł się, że doprowadzi nas do matury i zrobił to. Po latach, gdy przypadkiem spotkałem go na ulicy, powiedział mi, że zrobił to ze względu na mnie. Powiedział też, że jako 15-latka wyłuskał mnie z grupy chłopaków i dbał o to, bym ucząc się w szkole technicznej, nie zaniedbywał książek, filmów, chodzenia do teatru, bo uważał, że „pisane jest mi pisanie”. To naprawdę fart spotkać kogoś, kogo człowiek obchodzi, komu nie jest obojętne, co podopieczny zrobi ze swoimi zdolnościami.

Daniel Staszkiel zwykle chodził w tweedowych marynarkach i prochowcach.  Nosił też francuski beret, fantazyjnie przekręcony na bakier. Na tle szarzyzny PRL-u wyglądał niezwykle kolorowo. Beret bawił do łez chłopaków, zwłaszcza tych z zawodówki. Zdarzało się, że schowani w krzakach, pokrzykiwali za profesorem, gdy wychodził ze szkoły: „Czy to w zimie, czy to w lecie, poznać chama po berecie!”. Liczyli, że go wkurzą. Ale to nie ze Staszkielem. Choć to raczej tych krzyczących można by uznać za chamów i prostaków, nigdy nie zrobił awantury, nie próbował ich ścigać. Śmiał się tylko i konsekwentnie nosił swój malowniczy beret.

Dziś, po latach myślę, że beret był jak sztandar  niezależności. Staszkiel nie prowokował, nie kreował się na bojownika czy nonkonformistę. Ale nie szedł na żadne zgniłe kompromisy. Swoje poglądy i wartości „nosił” równie naturalnie i konsekwentnie jak francuski beret. Kiedyś położył mi na ławce książkę obłożoną w gazetę. Pod koniec lat 70. XX wieku takie „okładki” były dla wtajemniczonych znakiem rozpoznawczym, że mają w ręku książkę zakazaną przez cenzurę. Wtedy profesor dał mi tomik Czesława Miłosza wydany przez Paryską Kulturę. Dzięki Staszkielowi poznałem też wiersze, te których nie było w programie,  Zbigniewa Herberta, równie źle widzianego przez władze poety. Bo Herberta i Miłosza poważał, był przekonany, że powinienem ich twórczość poznać. Robił to, chociaż nauczyciel polecający zakazane lektury mógł wylecieć ze szkoły lub zgoła trafić do więzienia. Daniel nie zawahał się też zażądać od dyrektora szkoły zwrotu mojej recenzji filmu „Człowiek z marmuru”, którą dyrektor zdarł ze szkolnej gazetki. Do dziś go podziwiam za tę przedziwną łagodną niezłomność, pozbawioną bohaterskich demonstracji i męczeńskich póz.